می‏گویند آن گاه که یوسف در زندان بود، مردی به او گفت: تو را دوست دارم.

 یوسف گفت: ای جوان‏مرد ! دوستی تو به چه کار من آید؟ از این دوستی مرا به بلا افکنی و خود نیز بلا بینی! پدرم یعقوب، مرا دوست داشت و بر سر این دوستی، او بینایی‏اش را از دست داد و من به چاه افتادم.

 زلیخا ادعای دوستی من کرد و به سرزنش مصریان دچار شد و من مدت‏ها زندانی شدم. اینک! تو تنها خدا را دوست داشته باش، تا نه بلا بینی و نه دردسر بیافرینی...

به نقل از وبلاگ گیله مرد

امیرالمومنین مسابقه ای در مسجد برگزار کرد و سوال کردند که امیدوار کننده ترین آیه ی قرآن کدام است ؟ فردی گفت که این آیه است :خدا همه ی گناهان را می بحشد جز شرک را . فرد دیگری گفت این آیه است : اگر کسی گناهی بکند و توبه بکند خدا او را می بخشد .فرد دیگری گفت این آیه است : ای کسانی که گناه کرده اید ناامید از رحمت خدا نباشید خدا همه ی گناهان را می بخشد . حضرت فرمودند که این ها خوب است ولی این آیات نیست . آیه 115 سوره یهود می فرماید: در اول روز ، در ظهر و شب نماز بخوان، همانان حسنات سیئات را از بین می برد . اگر نمازها در وقت خودش خوانده بشود فاصله ی نمازها هفت ساعت بیشتر نیست . گناهان تا هفت ساعت نوشته نمی شود . ملائکه می گویند که گناهان را ننویسید شاید فرد توبه بکند یا کار خوبی انجام بدهد . پس اگر کسی گناهی بکند و به نماز برخور بکند ، آن نماز گناه را پاک می کند

بخشی از سخنان آقای عالی در برنامه سمت خدا

تبلیغات انتخابات مجلس شورای اسلامی شروع شده است و شعارهای انتخاباتی گروه های مختلف بر درو دیوار شهر نقش بسته است ، در کنار این شعارهای  و وعده های انتخاباتی از سوی کاندیداها ، مردم هم مطالباتی دارند که گاهی این مطالبات را از خود نمایندگان و گاه از خدای نمایندگان می خواهند . تابناک تا روز برگزاری انتخابات در قالب نیایش های انتخاباتی ، این مطالبات واقعی را در قالبی طنز آلود از جانب خوانندگان مطرح می کند :

نیایش اول :

خدایا به ما نماینده ای عطا کن تا در چهار سال بعد بر بی ثمری انتخابش افسوس نخوریم و بر بیهودگی کارهایش سوگوار نباشیم.

خدایا نماینده ای برای ما برگزین که ما را از فاجعه نامیمون تخریب و ثروت سالاری که همه گیر شده و وقاحتش حتی در بین احباب انقلاب از بین رفته و هرکس در آن آلوده نشده باشد غیر مدبر خوانده می شود مصون بدار

خدایا تورا سپاس می گویم و از تومی خواهیم نماینده آینده ما را در برابر پول و خواهشهای نفسانی ، سرخم فرود نیاورد و منافع مردم را در برابر باندهای قدرت و ثروت ذبح شرعی و قانونی نکند.

خدایا کسبه و عمله ارتجاع و انحراف با یکدیگر هم آواز شدند و می خواهند عقایدمان را اسیر پسند خرمهره های خرافات کنند و همه را مقلد عقاید عوامانه ای کنند که پوچی آن در زرورقی از سخن های ظاهر فریب پنهان شده است و تمام تلاش آن است که به جای معروف منکر فروشد و منکر را به جای معرف بر مردم بنشانند.

خدایا نماینده ای می خواهیم تا مسئولیت بسیار سنگین نمایندگی را سبک تلقی نکند و آن را به درشکه حمل منافع اطرافیاننش و هم قبیله هایش تبدیل نکند.

خدایا مدرس وار بودن، مدرس وار زیستن، مدرس وار اندیشیدن، مدرس وار سخن گفتن و مدرس وار سکوت کردن ، آنکه شهسوار سیاست در عرصه دیانت و تک سوار دیانت در پهنه سیاست بود و پارسائی را با پالیسی آمیخته و تتخصص را در مدیریت ممزوج کرده بود بر کام نمایندگان ما بچشان.

خدایا از تو می خواهیم تا نمایندگی و هورا کشیدن ها ، نام و نان حرام برای او نیاورد و از آنهایی باشد که وکالت را به نفع مردم نمایندگی کند و نام و نان شهرت ، شکم او را به خودخواهی ها گنده نسازد. و قانون این کلمه جادوئی را همواره در پیش او فرایاد آر تا از قانونگذارانی نباشد که قانون شکن باشد و بر قانونشکنان قدرتمند چشم بندد.

خدایا همواره ترا سپاس می گوئیم و از تو می خواهیم تکریم و ارزش مردم تنها در لسان نباشد و به آنان بفهماند که بجای آنکه بنوازد نزند، بجای آنکه همگام توسعه باشد، سد راه آن نباشد، حق شناسی ها را با حق کشی ها پاسخ ندهد و دست فشدردن مردم را باسیلی جواب ندهد. بجای آنکه از منافع مردم دفاع کند بر آن حمله نکند و دفاع و تقویت و امید مردم را با سرزنش ها و تمسخرهای نومیدکننده تضعیف نکند. آنها را متهم به عوام بودن نکند و از آفت نخبه پنداشتن و سروری جستن دوری جوید.

ای خدای بزرگ ! نماینده ای عطا کن تا تشویق ها و هورا کشیدن های همراهان باعث اشباع عقده های روحی خودخواهانه اش نگردد و بر کبر و خودبینی و خود برتر بینی و خودفریبی ومردم فریبی او نیفزاید. استبداد و خودبرتر بینی اربابان قدرت او را از نظارت دائم بر قدرتمداران بازندارد و نترساند.

خدایا عنصر آزادی ، عدالت،؛ وحدت و خدمت را همواره برای آنان فرایاد آر و تا او تنها از تو پاداش خواهد و حلاوت خدمت را که هر دلی اگر اندکی از آن چشید هیچ قندی در کامش شیرین نیست برا بر او بچشان تا پندها و توصیه ها و انتقادها در نظر او شیرین شود.

خدایا وعده های دروغین، دروغ؛ ریا، باند بازی، لابی گری برای اربابان قدرت، قبیله گرائی سیاسی و خودمرجع پنداری را با اکسیر صداقت و سلامت محو کن و او را به نخواستن و زیر بار نرفتن به توصیه های باندهای قدرت روئین تن کن!

عبداللّه بن حسن كه قایل به وصایت و امامت امیرالمؤمنین و امامان بعد از ایشان نبود، براى امام صادق ـ علیه السّلام ـ چنان كه در كافى روایت شده است پیغام مى فرستد كه:
«أَنَا أَشْجَعُ مِنْكَ وَ أَسْخى مِنْكَ، وَ أَنَا أَعْلَمُ مِنْك.» من از تو شجاع تر، بخشنده تر و داناتر هستم.

 حضرت در جواب او فرمود: این كه مى گویى: «أَنا أَشْجَعُ مِنْك»، هنوز جنگى به پا نشده تا معلوم شود تو بیشتر شمشیر مىزنى یا من، و این كه مى گویى: «أَنا أَسْخى مِنْك» سخى كسى است كه از مورد صحیح به دست آورد و در مورد خود و به جا مصرف كند، نه این كه بىجا زیاد بدهد و یا این كه از هر راهى به دست آورده باشد.

و این كه مى گویى: «أَنَا أَعْلَمُ مِنْك» جدّت على بن ابى طالب ـ علیه السّلام ـ هزار مملوك داشت كه آنها را در راه خدا آزاد كرد، نام پنج تن از آنان را یاد كن. او نتوانست پاسخ دهد و در جواب حضرت گفت: «أَنْتَ رَجُلٌ صُحُفِىّ.» تو با كتابها سر و كار دارى.

 امام صادق ـ علیه السّلام ـ جواب داد:
«إِىْ وَاللّه‏ِ، صُحُفُ إِبْراهِیمَ وَ مُوسى وَ عِیسى وَرِثْتُها مِنْ آبائِى ـ علیهم السّلام ـ .» بله، به خدا سوگند چنین است، منتهى كتابها و صحف حضرت ابراهیم و موسى و عیسى را كه از پدرانم ـ علیهم السّلام ـ به ارث برده ام.
شبیه همین حرف را ابوحنیفه به امام صادق ـ علیه السّلام ـ گفت، هم او كه مخالف آن حضرت و مدّعى اعلمیّت بود! شخصى به خدمت امام صادق ـ علیهالسّلام ـ آمد و عرض كرد: نزد ابوحنیفه بودم، درباره ى مسأله اى فتوى داد، به او گفتم: امام صادق ـ علیه السّلام ـ بر خلاف تو مى گوید، او به من گفت:
«أَنَا أَعْلَمُ مِنْهُ، أَنَا لَقَیْتُ الرِّجالَ وَ سَمِعْتُ مِنْ أَفْواهِهِمْ، وَ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّد صُحُفِىٌّ.»
من از او داناتر هستم، زیرا من اساتید فراوان دیده و از سخنان آنان بهره برده ام، و جعفر بن محمّد با كتابها سر و كار دارد.
حضرت فرمود: راست مى گوید، زیرا: «قَرَأْتُ صُحُفَ إِبْراهِیمَ وَ مُوسى.»
من كتابها و صحف حضرت ابراهیم و موسى ـ علیهماالسّلام ـ را خوانده ام (و آنها را كه او نمى داند، مى دانم)!(1)

1.ر.ك: بحارالانوار، ج 2، ص 292؛ علل الشرائع، ج 1، ص 89.